EİCHENDORFF (Joseph, baron v on),

EİCHENDORFF (Joseph, baron v on), alman
şairi (Lubowitz, Yukarı Silezya 1788-
Neisse 1857). Lützow’un gönüllü alayına katıldıktan
sonra, sırasıyle Breslau hükümetinde
raportör, naiplik danışmanı, sonra da
Berlin’de millî eğitim bakanlığı danışmanı
oldu (1831-1844). Protestanların çoğunlukta
olduğu Prusya devleti hizmetinde çalıştığı
halde, katolik inancına bağlı kaldı. Bazı alman’
romantiklerinde görülen bir mistisizme
yöneldi. Schleiermacher ile Görres’in etkisi
ondaki bu eğilimi güçlendirdi’ Böylece romantik
okulun son savunucusu oldu. Bugün
tiyatro eserleri unutulmuşsa da, hikâyelerinden
bazıları hâlâ beğenilmektedir: Das
Marmorbid (Mermer Heykel) [1815]; Au
dem Leben eines Taugenichts (Bir Haylazın
Hayatından Sahneler) [1826]; Schloss Durande
(Durande Şatosu) [1837]. Fakat, Eichendorff’un
asıl değerini ortaya koyan, lirik
eserleridir: gençlik şiirleri romanları arasına
serpiştirilmiş ise de, 1837’de-üç bölüm
halinde (Wanderlieder [Yol Şarkıları], Sängerleben
(Şair Hayatı) ve Zeitlieder [Günün
Şarkıları]) yayımladığı şirileri derin bir din
duygusu içinde tabiatın insana dost ve
cana yakın güzelliklerini dile getirir. Şair
bu şiirlerinde öbür romantiklerin tersine
hüzünden uzak ve mutluluk ariyan hür bir
kişilik içinde görünür,