PEŞİMAN

sıf. (fârş. peşfmân). Esk. Pİş- rpan,;pişmart ofmüş:”‘Gelir hem beâhâ ienh’â hĞm peşîfnâr) göâenr kçndiri” (Nedim, *Xvlfİ. yy.).t “Gül mevsiminde t&Jbe-i meyden benim gibi/ Zanmm budurki sen de peştmânsın ey gönül” (Nedim, XVIIh yy-)-