İSTİMALE veya İSTİMALET

i. (ar. meyV- den istimâle veya istimâlet). Esk. Uyma, meyi etme, gönül çekme, yaltaklanma: is- timâletle yüze güldüğüne bakma. || Teselli etme, avutma. || İstimâlet etmek (veya vermek), tatlı sözle kandırmağa çalışmak, ikna etmek, yaltaklanmak. + istimâlât çoğl. i. Esk. Meyi etmeler, uymalar. + istimâletname veya istimâlname blş. i. Esk. Suç bağışının yazılı bulunduğu kâğıt.