Hiçbir İnsan Fazlalık Değildir Hayatımızda
Bazen düşünüyorum da, hayatımıza giren herkesin bir nedeni var aslında. O an fark etmesek de, her biri bize bir şey öğretip gidiyor. Kimisi içimizi ısıtırken kimisi yüreğimizde iz bırakıyor ama sonuç hep aynı: bir tecrübe daha kazanıyoruz.
Zamanla anlıyorsun ki; hiçbir insan boşuna girmiyor hayatına.
Kiminden sabrı öğreniyorsun… Beklemeyi, bazen susmayı, bazen bir şeylerin zamanı geldiğinde olacağını kabullenmeyi.
Kiminden sadakati… Kalabalıkta bile senin yanında duranların değerini anlamayı.
Kiminden vefayı öğreniyorsun; bazen küçük bir “nasılsın?” sorusunun bile ne kadar büyük bir anlam taşıdığını fark ediyorsun.
Ama bir de diğerleri var…
Kiminden riyayı, kiminden sahteliği öğreniyorsun.
Gülümseyen yüzlerin ardında gizlenen niyetleri fark ediyorsun.
Ve en önemlisi, gerçek sevgiyi sahte olandan ayırmayı öğreniyorsun.
Bir dönem üzülüyorsun belki, kırılıyorsun, “Keşke tanımasaydım” diyorsun… Ama sonra fark ediyorsun ki, o yaşadığın her şey seni bugünkü haline getirmiş.
Artık daha güçlü, daha bilinçli, daha seçici bir hal alıyorsun.
Evet, bazı insanlar acı öğretmenlerdir ama en kalıcı dersleri onlar verir.
O yüzden bugün geriye dönüp baktığımda, kimseye “keşke hayatıma girmeseydi” diyemiyorum. Çünkü herkes kendi payına düşeni yaptı; kimisi bana sevgiyi öğretti, kimisi sabrı, kimisi de kendimi korumayı.
Sonunda anlıyorsun:
Hiçbir insan fazlalık değildir hayatımızda.
Kiminden kalp kırıklığı kalır, kiminden tebessüm, ama hepsi bize bir şey öğretir.
Ve öğrendiklerimiz… işte onlar bizim en değerli tecrübelerimizdir aslında.
Peki ya senin hayatına giren insanlar sana ne öğretti?
Bir düşün… Belki kırıldığın biri, bugün seni en çok olgunlaştıran kişidir.
Yorumlarda paylaşmak ister misin? Belki senin hikâyenden bir başkası da ilham alır.
