■PHAETON

(‘ ‘Parıldayan’ ’). ‘Yun. mit. Başlangıçta Helios’un bir sıfatıyken, daha sonra Helios’un oğlunu belirtmeye başladı. En yaygıîı efsaneye göre, Phae- -ton babasmın arabasını ele«geçirdi, ancak çok yaklaştığından nerdeyse Yeryüzü’nü tutuşturacaktı. Zeus, Phaeton’u yıldırımıyla çarptı ve Eridanos ırrrîağına attı. —İkonogr. Roma lahitlerinde, Phaeton efsanesi ile ilgili Sahrfelöre rastlanır. (Kopenhag’, Floransa). Apollon’dân Güneş arabasını kullanmak için izin isteyen Phaeton, Poussin (Berlin), Le Sueur (Louvre), Jou- venet (Rouen) ve Solimena. (Prag’da tavan resmi) tarafından canlandırıldı; Pha- eton’un düşüşü ise G. Romano’nun Te sarayı’nda (Mantova) gerçekleştirdiği bir freske, Rubens’in bir taslağına (Brüksel), Tintoretto;(Modena), L. Carracçi (Bolog- na) ve Rottenhammer’in (Kassel) tablolarına, ö. Moreau’nun büyük boy bir suluboya çalışmasına (1878, LouvFe) esin, kaynağı oldu.