İyi bir rastlayış:

«Bu çocukça düşünceler daha doğrusu bahaneler o gün, ölmekten vazgeçmeme bol bol yetti. Tuna nehrine söz verip de yapmadığım bir işin özürünü diler gibi bakarak oradan uzaklaştım. Uzaklaşırken verdiğim karar şu oldu : Uzun bir mektup yazacak, annemden, eşimden, kardeşimden beni affetmelerini yalvaracak ve onların bana merhamet duymalarına yarayacak olan bu «eser!» i tamamladıktan sonra gelip ölecektim. Fakat ne tuhaftır ki, o gün cebimde bir sayfa kâğıt ve bir kalem alacak para bile yoktu. Kimden para isteyebilirdim?» Ahmet Mithat bu düşüncelerle sokaklarda dolaşırken Tuna Vilâyeti Mektupçusu Halil Rifat Paşa’ya rastladı. Paşa, onu akşama evine çağırdı. Onun, olanlardan bitenlerden haberi vardı. Yemekten sonra ona uzun uzun öğütler verm iş: — «Ölenler, yaşayamıyanlardır!» diye sözünü bitirmişti