İSTİHLAF

i. (ar. halef ten istihlâf). Esk. Kendi yerine başka birini geçirme. Birinin yerine geçme. || İstihlâf etmek, birisinin yerine geçmek veya yerini başkasına bırakmak: «Oğlum Abdullah’ı istihlâf et» denildikte, «Bir haneden bir kurban yetişir» dedi (Cevdet Paşa). — Tasav. Tarikatta kemale eren bir dervişin, şeyhi tarafından irşada mezun kılınması. (istihlâf edilen dervişler çok kere şeyhlerinin ölümlerinden sonra onların yerine geçerler.)