A M R Î

; on altıncı asır divan şâiri. Asıl adı Amr olup, İkinci Bâyezîd Han devri şeyhülislâmlarından Abdülkerîm Efendinin âzâdlı kölesi ve evlâtlığıdır. Doğum târihi ve yeri bilinmemektedir. Abdülkerîm Efendi, tahsîl ve terbiyesi ile ilgilenmiş ve iyi şekilde yetişmesini sağlamıştır. Tahsîlini tamamladıktan sonra bir süre mülâzımlık vazifesinde bulunan Amrî, Serfiçe kâdılığına tâyin edilmiştir. Serfiçe’den sonra nerelerde kâdılık yaptığı bilinmemektedir. Son olarak tâyin edildiği Vize kâdılığında iken 1523 veya 1524 senesinde vefât etmiştir. Amrî, şakayı seven, hoş şohbet ve nüktedân, güzel ahlâklı, iyi huylu bir zât idi. Kâdılık yaptığı yerlerde verdiği doğru kararlarla halkın güvenini ve sevgisini kazanmıştı. İyi insanlarla görüşüp sohbet etmekten hoşlanırdı. Mizacının gereği, Allahü teâlâya aşık olanların hâllerini ve âşk duygularım ortaya koyan şiirler yazmıştır. Amrî’nin günümüze kadar ulaşan şiirlerinden meydana gelen dîvânındaki gazellerinin büyük bir kısmı kısa vezinlerle yazılmıştır. Bu durum
onun az sözle çok şey ifâde etmeye müsâit karakterinin bir tezâhürüdür. Şiirleri tabiî, akıcı ve anlaşılması kolay şiirler olup, Yûnus Emre tarzında şiirler de yazmıştır. Şiirlerine zamâmndaki bir çok mecmûada yer verilmiştir. Fîrâkî, Cinânî, Behiş- tî gibi şâirler tarafından tahmis ve tanzir edilmiştir. Dîvânından, gazel kıt’a ve müfredlerden meydana gelen küçük bir örneği Mehmed Çavuşoğlu tarafından 1979’da neşredilmiştir. D ivân’ından başka eseri yoktur.