Arsenius

Arsenius (b ü y ü k ), r o m a l i a r s e n iu s olarak
da bilinir (d. y. 354, Roma – ö. y. 455, Troe,
Skete Çölü, Mısır; yortu günü 19 Temmuz),
Mısır’da keşiş olan Romalı soylu. Libya
Çölündeki Hıristiyan münzeviler arasında
sürdüğü çileci yaşam dolayısıyla ünlü Çöl
Babaları arasında sayılır. Doğu ve Batı
Hıristiyan geleneğinde manastır ve tefekkür
yaşamının gelişmesini etkilemiştir.
Senatörler yetiştirmiş Romalı bir ailenin
çocuğu olarak dünyaya gelen Arseriius’un
Papa Damasus tarafından diyakozluğa getirildiği
sanılır. Yaklaşık 383’te, Damasus’un
önerisi ile, Konstantinopolis’e (İstanbul)
İmparator I. Theodosius’un (hd 379-395)
sarayına çağrıldı. Orada Theodosius’un
oğullan Arcadius ile Honorius’u eğitmekle
görevlendirildi. On bir yıl süren bu görevden
sonra Libya Çölündeki Skete Dağında
inzivaya çekildi. Kısa süre sonra, Roma’yı
talan eden Gotlara ve Hunlara benzettiği
Libyalı Mazici kabilelerinin saldmlarmdan
kurtulabilmek için, Mısır’da eski Memfis
yakınlarındaki Troe’ye kaçtı. Mısır çöllerinde
yaklaşık 15 yıl oradan oraya dolaştıktan
sonra Skete Çölünde öldü. Yüz yıldan çok
yaşamış olduğu söylenir. Yaşamöyküsünü
yazan öğrencisi Daniel’in tanımladığı ince,
uzun görünümü, bir çileci olarak ününü
pekiştirdi. Bizans tarihçileri ve manastır
yazarlan Arsenius’a çeşitli deyişler ve söylevler
yakıştırırlar. Bunlann çoğu, 5. yüzyıla
ait Apophthegmata patrum (Babaların
Deyişleri) adlı antolojide yer almaktadır.
Arsenius’un başlıca yapıtları arasında, keşişler
için bir kılavuz olarak hazırlanan ve 6.
yüzyıl tarihçilerine göre Arsenius’un bir
keşiş topluluğunun başı ya da ruhani önderi
olduğunu kanıtlayan Didaskalia kai parainesis
de (Yönerge ve Öğüt) bulunur. Luka
İncili’ne ilişkin yorumu Eis ton peirasten
nomikon (Yasanın Baştan Çıkancılığı Üzerine)
ise gerçekte çilecilik ve tefekkür
üzerine bir incelemedir. Bu metinler J.-P.
Migne tarafından derlenen Patrologia Graeca
(Yunanlı Babaların Deyişleri) dizisinin
65-66. ciltlerinde (1857-66) yer alır.
Arsenius, Rum Ortodoks Kilisesi ve Süryani-
Maruniler (Roma’ya bağlı bir Doğu
Süryani kilisesi) tarafından azizliğe yükseltilmiştir.