Askeri köprü

askeri köprü, istihkâmcılar tarafından,
genellikle ateş altında, eldeki malzeme
kullanılarak kurulan geçici köprü. En eski
türleri eski çağlarda Persler, Romalılar,
Yunanlılar ve Moğollar tarafından yapılan
tombazlardı. Bunların en ünlüsü Kserkses’
in Hellespontos (Çanakkale Boğazı) üzerinde
kurduğu 3 km’lik tombaz köprüydü.
Romalılar çoğu kez daha dayanıklı askeri
köprüler yapardı. Bunlardan Caesar’m Ren
üzerindeki tahta geçidi ve Traianus’un Tuna
üzerindeki tahta kemerli köprüsü önemlidir.
17. yüzyılda köprü kurma donatımı
Avrupa ve Osmanlı ordulannın seferlerde
birlikte taşıdıklan önemli bir öğe haline
geldi, tahta dışında deri, bakır ve kalaydan
yapılmış tombazlar ortaya çıktı. 19. yüzyıl
savaşlannda ve özellikle Amerika İç Savaşinda
çok sayıda ahşap ayaklı askeri köprü
inşa edildi. II. Dünya Savaşı sırasında ilk
kez geçit yeri çelikten yapılmış, hava basınçlı
tombazlar kullanıldı.
393 Askeri Müze
Askeri tombaz köprüler, genellikle, ya
kıyıdan açığa doğru sırayla uzatılarak ya da
bütün kesimler sal biçiminde inşa edildikten
sonra yüzdürülüp gerekli konuma getirilerek
kurulur. Kıyılann dik olduğu ya da
ırmaktaki ulaşımı açık tutmanın gerekli
olduğu durumlarda kullanılan payandalı
köprüler, kolaylıkla birbirine tutturulabilen
bölmelerle yapılır; uzunluklan malzemeye
ve payanda yüksekliğine bağlı olarak değişir.
II. Dünya Savaşinda son derece başanlı
sonuçlar veren ve Müttefiklerin İtalya seferi
sırasında çok önemli bir rol oynayan İngiliz
buluşu Bailey köprüsü askeri payandalı
köprülere öncülük etti. Gene bu savaşta
açılır kapanır saldın köprüsü ortaya çıktı.
Bu, ters V biçiminde açılarak yatay bir geçit
halini alan bir çift sağlam kiriş destekli
platformdan oluşan ve ırmak kıyısına bir
tankla taşınabilen portatif bir köprüydü.
Günümüzdeki temel askeri köprü türlerinde,
yapımda aluminyuma daha fazla yer
verilmesi, daha etkili ve güçlü açma kapama
türlerinin geliştirilmesi ve mekanik kaldırma
donatımlannın daha çok kullanılması
gibi değişiklikler yapılmıştır. Bak. tombaz
köprü.