BEYLERBEYİ

Osmanlı devlet teşkilâtında eyâyet idâresinden mesul askerî ve mülkî yetkiler taşıyan en yüksek görevli. On dördüncü yüzyıl boyunca beylerbeyi, Osmanlı Devletinde taşra kuvvetlerinin kumandanı ve çeşitli sancaklara dağılmış beylerin topluca âmiri durumundaydı. Dolayısıyla belli bir bölge ile doğrudan doğruya münâsebeti yoktu. İlk defâ olarak Sultan Birinci Murâd zamânında Lala Şâhin Paşa Rumeli Beylerbeyi olarak tâyin edildi. Edime ise, beylerbeyliğin ilk merkezi yâni Paşa sancağı oldu. Daha sonra bu beylerbeyliğe ilâve olarak 1393’te Anadolu, 1413’te ise Rum (Amasya, Tokat, Sivas) ve daha sonra Karaman beylerbeylikleri kuruldu.