G Ö K — Y A R
Sen anlı yasavulu ağaç bu çöl kara’nın
Ulu çardağında gem kastılar ilk talancıların ola ki
Çakardı ötkün okları kaştan kaşa üç yelek
Neden ayaktasın boydaşların yer-birken
Kor baharlarındı yedi renk
Nerde koyakların çam köknar burcu tütün
Kızgındılar sevi tavında kız-oğlan
Gözgözdü çevreninde saman uğrusu tün
Sığınların şimşek-tokuş döl dökümü ay-boynuz
Göz erimi saydam yeşil tüm ışıl
Sülündü balabandı erguvan
Gün kokuşlu boz ayıdan aladağVe yaban koçların şahandı gökyar uçsuzunda
Ve küheylanların bukağsız bilmezdiler tutsaklık
Ve kartal o toprak arası güneş yaman
O kanatları gün sağrısında sayvan
O sıngın o şimdi yer düzüne çalık
Nasıl soyundun görkeminden yeşilin
\ Seni ben sardım ejder yalaza
Düşünde yandı boğuldu su
i Kaçar oldu gökselden
Sağılmaz Tanrrbulut
İlkel uyandı eyvah sana
Bun gününde koptu kırım ve kıran
Yabanıla yonca doyum kara pus
Nerde erinç nerde gönenç nerde mut
Ve nerde gök’yar
Küheylanların uçkun
O nar asmalarında bal-kuşun
O Tanrı o bulut o doğurgan
O erk o şarap o somun
Ay uzayında şimdi gök’yar
Gök-yar uçsuzun
O yıldız asmalarınca oğul
O Tanrı o uçkun o can



