İŞGÜZAR

blş. sıf. (türk. iş ve fars. güzâr, yapan’dan, işgüz.âr). Becerikli, iş beceren, iyi iş yapan: Kendisini hangi medenî hal altında gösterirse göstersin bu vefalı ve işgüzar ve ahlâk prensiplerine son derece bağlı ruh … (A.H. Tanpmar). || Hiç gerekmediği halde, kendini göstermek ve etrafa yaranmak için işe karışan. ♦ İşgüzarlık blş. i. Mec. İşgüzarca iş yapma: Bu işgüzarlıklar, bu yaranmalar bu kerataya haddini bildirmeli (Sabahattin Ali).