MANİKÜR

MANİKÜR; Aim. Maniküre, Nagelpflege (f),
Fr. Manucure (m), İng. Manicure. Tırnak tuvaleti,
tırnakları düzeltmek. Bilhassa kadınların süse,
güzel olmaya düşkünlüklerinden dolayı târihin
çeşitli devirlerinde bu işleri sanat edinenler ortaya çıkmıştır. Zaman zaman erkeklerin de bu akıma
kapıldıkları bâzı târihî belgelerde görülmektedir.
İnsanın kendini üstün görmesinden, herkes tarafından
beğenilme arzusundan kaynaklanan süslenme,
tırnak düzeltmeye kadar varmıştır. Zamanımızda
tırnakların kesilip temizlenmesi, diplerindeki
derilerin alınması ve boyanması gibi işleri
içine alan tırnak tuvaletine “manikür” denmektedir.
Eğer bu işler ayak tırnaklarında yapılırsa,
“pedikür” adım alır.
Ekseriya kuaför adı verilen berber dükkanlarında
yapılan manikürün kendine has âletleri vardır.
Bu işi yapmak için parmaklar, dayanılabilecek
sıcaklıktaki bir suda 5-10 dakika tutulur. Tırnak
diplerindeki etler yumuşayınca, özel âletlerle temizlenir
ve tırnaklar kesilir. Düzeltmeden sonra,
çıkıntılar törpülenir. Bundan sonra oje denilen bir
boya ile tırnaklar boyanır.
Yirminci asrın başlarına gelinceye kadar Anadolu’da
âdet olmayan oje, bilhassa büyük şehirlerde
her geçen gün yayılmaktadır. Eskiden bunun
yerine kına yakmak âdetti. Düğünlerde ve köylerimizde,
genç ihtiyar herkesin el süsü olan kına, eski
canlılığını muhâfaza etmektedir. Ojenin Anadolu’da
fazla îtibâr görmemesinin mühim bir sebebi,
altına su geçirmediğinden, gusül abdestine
mâni olmasıdır.
Manikür, bunu yaptıranı uzun zaman süren
sıkıntılara katlanmak mecburiyetinde bıraktığı gibi,
kaybedilen tırnak güzelliğinin tekrar elde edilmesi
için sık sık yaptırılması sebebiyle de zamanla
parmak etlerinin ve tırnakların hassasiyetini
kaybederek iş göremez hâle gelmesine sebeb olmaktadır.
Ayrıca en güzel tırnak temizliği, haftada
bir gün tırnakları kesmek, yemekten önce ve
sonra elleri yıkamakla sağlanmaktadır.