n n »«u’ımn y ğ « n

l (te Neveu de Ra- meau), Diderot’nun “yergi”li yapıtı. R6- gence kahvesinde yapılan bir söyleşi biçimindeki bu yapıtta, konuşanlardan biri yazann sosyal kişiliğini temsil eden filozof “Ben”, öteki de fransız besteci J.-F. Ra- meau’nun yeğeni olan serseri ve asalak ’,0″dur Yanı bir yanda fikirler yer alır, öbür yanda da günlük yaşam ve bu yaşamın gerekleri. Konuştukları şey günün sorunlarıdır: dâhilerin toplumdaki yeri, çözülen bir dünyada yazarın durumu ve ahlaki, eğitim sorunları. Konuşma yer yer yeğenin hareketleri ve öykünün tümüyle anlatıcısı olan filozofun toparlayıcı yorumlanyla kesilir. Aşın uçlarda bulunan ama gene de aralanrıda bir diyalektiğin kurulduğu Ben ile O arasında Diderot’nun sesini de duyarız; bizi, yani okuyucuyu kendi köşesine çağınr ve bu “açık” yapıtla bizim de bir söyleşiye girmemizi ister. 1762 ile 1774 dolaylannda tasarlanan, Goethe tarafından almancaya çevrilen (1805), sonra 1821’de Briöre tardından fransızcaya çevrilen Rameau’nun yeğeni, ancak 1891’de Monval’in özgün el yazmasını bulması sayesinde gerçekten tanındı.