PEŞKİR

a..(fars pîşve ğ’ir, pîş-gîr). 1,’Ye-’
mek yerken kullanılan mendil biçimindeki; bez; peçete; -r-2. El* yüz kurulamaya yarayan heı> türlü ;bez; havlu: —Eolk. Peşkir atmak, peşkiri, oturanların dizlerine .gelecek biçimde sofra üzerine atmak. (Çirtürtıüner gösterisi, $ayılır„sof- raya.-.f\izrr)et edecek hizmetkarlardan, jyi peşkir atar\lar yeğlenirdi.) ^ ■p-.Kur. tşr. Peş&r ağası-, psmgmlr saraylarımda havlu ve peşkirlere’bakar..göreylu (fjas odada miftah ağasına bağlıyçlı,’ Şu görev 1833’te kaldırıldı.} || fişşkir gularrii,* Osmaofılar’da saraylarda has odadaki gQ- revfıierden bjri. (Peşkiri adı da verilen bu göreyli. padişah yemeğini bitirdikten âph-, ra!sofrayı kaldırıp altın sîflı.Ve’kaşıkları yı- kârdıf Bu ğörev de 1833% kaldırıldı.)’ —Oy. P^eşkif çekrtı&kya öârpeşkir deme$ maça kızı .oy^nunda^ğıtlar1 dağıtıldıktan sonfa^ö oyunda hiç el almayacağını söy:’ lemek. (Oyunculardan biri,ya da Birkaçı peşkir çekebilirOyuncü efâlrnâmâyı gerçekleştirebilirse puanındairi 35 sayı J1.kafa] düşülürfaksİ halde-35 cezârpuanralır.) —ANSİKL. Peşkir, genellikle keten 1 pfiğiy- le el tezgâhlâ’rındâ 1dok’unur^ Ehi yaklaşık 5£Xcm, bpyu .70-80 cm,kadardır. Yer safrasında oturanların dizlerine’ çepeçevre sermek üzere 2-2,5 m boyunda dokunanları da vardır.-Genellikl&ikLucu* ip Ve^Ken- dindempüsküllüdür. Bazılarının işlemesi dokuma sırasında yapılır;’ bazılarınınkiyse spnradan sırma, sim, ipek vb. jle işlenir. Peşkirin köhdinden motifli ofanları-da vardır. Bunlâ’ra tatar’havlusu d6nir. Peşkirler bügün gönellikle üzerindeki değerli nakış- lâf ve dokuması nfedeniyfe antika birer süs eşyası olarak kullanılmaktadır.