Phaldon

Platon’un diyaloğu. Yapıtta, yaşamının sön anlarında, çevresinde öğrencileriyle Sokrates canlandırılır. Phai- don’un ağzından anlatılan’öykünün konusu, ruhun ölümsüzlüğü üzerine bir tartışmadır. Sokrates, ruhu kendi kendine kavuşturduğu için ölümün iyi bir şey olduğunu ve gerçek filozofun biricik uğraşının da ölüme yönelmek olduğunu.gösterir.- Ruhun ölümsüzlüğü, dinsel gelenekle kanıtlanır. Canlı, ölüden doğmaktadır ve ruh, özellikle tanrısal olana, doğclsı gereği biricik ve çözülüp dağılmaz olana benzemektedir. Ayrıntılı bir mitle, ölümden sonra ruhların başına gelenler açıklanır. Ruhu bütün bedensel bağlardan kurtaran arınma, ruhun tanrısalı seyretme düzeyine çıkmasını, sağlar ve ruh kendini.tanrısala benze,tir. Baldıran zehrini getiren köle gelince, konuşmayanda kalır. Sokrates zehri içer ve ağlaşan dostları arasında huzur, içinde son nefesini verir.