WİECHERT

(Ernst), alman yazar (Forst- haus Kleinort, Doğu Prusya, 1887 – Ueri- kon, Zürich kantonu, 1950). Bir orman korucusunun oğluydu, öğretmen oldu. Birinci Dünya savaşı’nda silah altına alındı ve yaralandı; daha 1933’te nasyonal -sosyalist rejime düşmanlığını gizlemiyordu. Bu nedenle 1938’de aylarca Buchen- vvald toplama kampına kapatıldı. Romanlar (Der Wald, 1922; Der Totemvotf, 1924; Die Magd des Jürgen Doskocil; Das Ein- fache Leben, 1939) ve kendi halinde bir Doğu Prusya köyünün destansı öyküsünü yazdı (Die Jeromin-Kinder, 1943-1947); 1945 sonrasını konu alan Missa sine no- mine’de (1950), siyasal sorumluluk temasını işledi. Ayrıca, öyküleri (Der Sitberne Wagen, 1928) ve sürgünlük deneyimini yansıtan özyaşamöyküsel hikâyeleri (Wâl- der und Menschen, 1936; Der Totenmald, 1945) vardır. Cömert ruhlu, yürekli, tedirgin, sıradan protestanlık anlayışından kopuk, ancak Kutsal Kitap’la beslenen VVİechert’in yapıtı alman edebiyatında, şiirsel akıldışıcılığı pekiştirdi. Bu akıldışılık, Doğu eyaletlerinin romantizme temel katkısı olarak değerlendirilmiştir.