MAHMÛD YESÂRİ

MAHMÛD YESÂRf; yirminci yüzyıl romancısı
ve piyes yazarı. 1895’te İstanbul’da doğdu.
Mahmûd Yesârî’nin soyadı, büyük dedelerinden
gelmektedir. On sekizinci asrın son yarısında şöhret
bulmuş hattatlarımızdan Mehmed Esat Efendi,
sol eliyle yazdığından dolayı Yesârî lakabıyla anılırdı.
Âilesi de bu nâmı muhafâza etti. Tâlik yazıda
üstat olup, şiirleri de vardı. Osmanlı Sultanı
Üçüncü Mustafa Han, bu zâtı sarayına almıştı.
Mahmûd Yesârî, İstanbul Lisesini bitirdi. Güzel
Sanatlar Akademisinde okudu. Bu sırada Birinci
Cihan Harbi çıktı. Bunun üzerine askere alındı.
Dönüşünde Diken Dergisi’nde karikatürist olarak
gazeteciliğe başladı. Sonra Kelebek adlı edebiyat vemizah dergisini çıkardı. Piyesler yazmaya başladı.
Daha sonra roman ve hikâyeler yazdı. Bunlarda
hayattan alınmış sahneler çoktur. Romanian daha romantiktir.
Tiyatro sâhasına trajedi yazmakla girdi,
sonra komediye yöneldi. İlk romanının adı Namus’tur.
Piyeslerinden ekserisi, Darülbedâyî tarafından
temsil edilmiştir. Gazetelerde, piyeslere ve
temsillere âit tenkitleri çıkmış, birçok fıkraları yayınlanmıştır.
Anlaşılan bir dili ve usta bir anlatımı
vardır. Hayâtının sonuna kadar çeşitli dergi ve gazetelerde
yazı hayâtını sürdürdü. 1945’te tedâvî
gördüğü Yakacık Sanatoryumunda öldü.
Eserleri: Çoban Yıldızı (roman, 1925), Çulluk
(roman, 1927), Pervin Abla (roman, 1927),
Kırlangıçlar (roman, 1930), Su Sinekleri (roman,
1932), Bahçemde Bir Gül Açtı (roman,
1932), Tipi Dindi (roman, 1933), Yakut Yüzük
(roman, 1937), Yakacık Mektupları (hikâyeler,
1938), Bağrı Yanık Ömer, Geceleyin Sokaklar.
Piyesleri: Tablo, Asrî Hülyalar, Bekir’in Rüyası,
Ayrı Oda, Çürük Merdiven, Sancağın Şerefi,
Sürtük, Telli Turna, Hanife Hanım Hizmetçi
Arıyor, Serseri ve daha pekçok hikâye, elliden
fazla piyes ve yirmi beş roman yazdı.