WEİERSTRASS

(Kari), alman matematikçi (Ostenfelde, VVestfalen, 1815 – Berlin 1897). Meslek yaşamına Münster’de, Deutsch Krone’de ve Braunsberg’de ilkokul öğretmeni olarak başladı, daha sonra, 1856’da Berlin Meslek enstitüsü’ne ve 1864’te de Berlin Üniversitesi’ne matematik profesörlüğüne atandı ve ölümüne dek burada ders verdi. Derslerinde, çözümlemenin yeniden doğmasına önemli katkılarda bulundu ve bütün bir matematikçiler kuşağı üzerinde çok büyük bir etki yarattı. E. Kummer ile birlikte, Almanya’daki ilk matematik seminerini düzenledi (Berlin, 1861). Bolzano, Abel ve Cauchy’ nin başlattığı matematiği kurallara bağlama çabasını daha da ileri götürerek bir sayı dizisinin limiti, sürekli değişken vb. kavramlarına ilişkin henüz yeterince açık olmayan formülleştirmeleri aritmetik eşitsizlikler biçiminde ifade etti ve böylece matematikte sezginin rolünü daha da azalttı. Bu kavramları iyice irdeleyerek sürekli ve hiçbir noktasında türevi alınamayan bir fonksiyonun kurulması problemini ortaya attı. Bu fonksiyonu, düzgün yakınsak* (Weierstrass’ın bir dersinde ortaya koyduğu kavram [1861]) sonsuz bir seriyle tanımladı. Çözümlemeyi aritmetiğe dayandırmak istedi ve aritmetiğin mantık temelinden yoksun oluşunu gidermek için bir gerçek sayılar kuramı geliştirdi. Karmaşık bir değişkenin analitik fonksiyonları kuramının geliştirilmesine büyük katkıda bulundu. Yaklaşımı yereldi: tam serileri yakınsaklık çemberleri içinde inceledi ve analitik uzantı yönteminin yardımıyla fonksiyonların değerini varlık alanlarının her noktasında elde etti. Analitik fonksiyonlara karşı ilgisi, eliptik fonksiyonları incelerken doğdu ve bu yolla temel hedefine ulaştı; Abel integrallerine ve onların ters fonksiyonlarına, Abel fonksiyonlarına ilişkin genel bir kuram geliştirdi.