AHMED HASÎB EFENDİ

Osmanlı âlimlerinden. Mü’minzâde diye de bilinir. Bursa’da doğdu. Doğum târihi belli değildir. Medrese tahsilini tamamladıktan sonra 1708’de devrin meşhur müderrislerinden Süleymân Efendiye muid (asistan) oldu. Şeyhülislâm Ebû İshak İsmâil Efendi tarafından imtihan edilerek 1716’da Esediyye Medresesinde müderrisliğe başladı. Daha sonra çeşitli medreselerde müdenislik yaptı ve 1735 Nisanında Bosna’ya tâyin edildi. Tokat, Kayseri ve Manisa’da kadılık yaptı. Manisa kadılığından alınınca İstanbul’a geldi. Bir süre sonra İstanbul’da vefât etti (1752). Ahmed Hasîb Efendi birçok ilimleri hâiz (ilimlere sâhib) bir âlim idi. Eserlerinden bâzıları şunlardır: 1) Silk-üI-Leâlî-i âl-i Osmân: Osmanlı târihi ile alâkalı manzum olarak yazılmış bir eserdir. Eserde Fâtih devri şâirlerinden, tabiplerinden, şeyhlerinden, vezirlerinden ve ümerâdan, bâzı tarikat büyüklerinin menkibelerinden ve Fâtih devrinde tâmir edilen türbe, câmi gibi binâlarla bâzı yeni yapılardan bahsedilir. Yazarın hattı ile olan eser Süleymâniye Kütüphânesi Hâlet Efendi kısmı 596 numarada kayıtlıdır. 2) Ravzat-ül-Kübe- râ: Eserde 1703 Edime Vak’ası anlatılmaktadır. Yazarın hattı ile olan nüsha Murad Molla Kütüp- hânesinde 1437 numarada kayıtlıdır. 3) Mecmua- i Tevârih: Hekimoğlu Ali Paşanın 21 Nisan 1742’de tekrar sadârete gelmesi üzerine söylenen
kaside, gazel, tebrik gibi şiir ve yazılann isteği üzerine bir araya getirilmesinden meydana gelmiştir. Eserin yazarın hattı ile olan nüshası Süleymâniye Kütüphânesi Esad Efendi kısmında 3388’de kayıtlıdır. 4) Dergâhnâme: İstanbul’daki yedi tekkeden bahseden mesnevi tarzında 129 beytlik bir eserdir.