AHMED HÂŞİM

asrımız şâir ve edebiyâtçı- larından. 1883’de Bağdât’ta doğdu. Sülâlesinden birçok âlim yetişmiştir. Babası devlet memuru olduğundan onunla berâber bulunamadı. 8 yaşında annesini kaybetti. 12 yaşma kadar düzgün bir tahsil görmedi. 1895’te İstanbul’a geldi. Babası önce Nümûne-i Terakki Okuluna, ertesi sene de Galatasaray Sultânîsine yatılı olarak verdi. Ahmed Hâşim alışmadığı bu çevrede tamâmen içine kapanık bir duruma düştü. Okulda en sevdiği ders edebiyât, en beğendi hoca da Ahmed Hikmet (Müf- tüoğlu) idi.
İkinci Meşrûtiyetten sonra, zamânın modasına uyarak o da Turancılık edebiyâtı akımına uymuştur. Bu akıma bağlı olarak yazdığı yazıların büyük kısmını Çağlayanlar (1922) adlı eserinde toplamıştır. Bu eserinde yazar arı Türkçeciliğe yönelmiş, fakat bu defâ da kelime uydurma ve Servet-i Fünûndan kalma hayalcilikten kendini kurtaramamıştır. Gönül Hanım adlı romanı Tasvîr-i Efkâr Gazetesinde tefrika edilmiş ve 1970’de kitap olarak bastırılmıştır. Ahmed Hikmet, yazılarında daha ziyâde kelime bulmaya ve üslûba dikkat ettiği için, konulara dikkat etmemiş ve bu yüzden zamânmdaki- lerin ayarında bir edebiyâtçı olamamıştır. Eserleri: Patates (ilmî, 1890), Leylâ yâhud Bir Mecnûnun Intikâmı (hikâye, 1891), Tuvalet yâhud Letâfet-i Âzâ (tercüme ve ilâveler, 1892), Bir Riyâzînin Muâşakası yâhud Kâmil (tercüme, roman, 1892), Hâristan ve Gülistân (hikâye, 1901), Gönül Hanım (roman tefrikası, 1920), Çağlayanlar (hikâye, 1922).