ALLAHÜ TEÂLÂ BİLDİRİYOR

Tatlı nar bulduğum zaman yerim deyip, yoluma Devam ettim. Bir yere varınca, eli, ayağı ol­mayan, zayıf, hâlsiz, yaralı bir kimse gördüm. Yarala- rına kurt düşmüş, hattâ birçok eşek arısı yaralarına hücûm etmiş, zavallıya ızdırab veriyorlardı. Onun bu çâresiz ve muzdarib hâline acıyarak, yanına varıp; “Bu halden kurtulmak .ster misin?” dedim. “Hayır” dedi. Ben hayretle “Niçin?” dedim. “Sağ sâlim olmak nefsimin arzûsudur. Bu halde olmam ise Rabbimin murâdıdır. O’nun murâdının aksi bir şeyi O’ndan iste­mek, kulluğuma yakışmaz, takdirine râzı olmak, el­bette benim için hayırlıdır” dedi. “Müsâade et de hiç olmazsa arıları senden uzaklaştırayım, sana çok ızdı- rap veriyorlar” dedim. “Onlar bana ızdırap verdikçe, benim hâlim daha hoş oluyor. Ey Havvâs! Sen benim çektiğim sıkıntıları, eşek arılarını boşver, sen tatlı nar yemek arzusunu kendinden uzaklaştırmaya bak” de­di. “Bütün bunları nereden biliyorsun?” dedim. “Alla- hü teâlâ bildiriyor” dedi. Sonra izin isteyip yoluma devâm ettim.”