İSTİĞFAR

i. (ar. gufran’dan istiğfar). Tövbe etme, Tanrı’dan günahlarının bağışlanmasını isteme: Valde böyle bir mübarek geceyi daha istiğfarla geçirmek için, Eyüp’­ te bir bildiğine misafir gitmişti (Ahmed Rasim). || istiğfar etmek, tövbe etmek, Tanrı’- dan af dilemek: Sonra pişman olarak tövbe ve istiğfar etmişlerdir (Cevdet Paşa). ♦ Istiğ farat çoğl. i. Esk. Tövbe etmeler, Tanrı’dan af dilemeler,