ZU

a. (ar. zü1). Esk. Işık, aydınlık. —Ed. Zu-kafiyeteyrı, divan şiirinde her dizede ikişer sözcüğün oluşturduğu uyak. (Bk. ansikl. böl.) —ANSİKL. Uyaklı iki dizede sonraki sözcükler dışında bir uyak daha bulunabilir. Böylece ayn ayrı ikişer uyağa yer verilmiş olur. Örn. “Âdem zebun-ı pençe-i kudret değil midir/Âlem esir-i dest-i meşiyyet değil midir” (insan Tanrı’nın elinde güçsüz bir varlık değil midir; evren Tanrı istencinin esiri değil midir?) [Nabi]. Burada kudret-meşiyyet uyaklarının dışında âdem-âlem sözcükleri de uyaklıdır; böylece zu-kafiyeteyn oluşmuştur