İSMAİL EFENDİ (Ebu ishak)

türk şeyhülislâmı (İstanbul 1645-ay.y. 1726). İlmiye sınıfından yetişti. Süleymaniye dârülhadis müderrisi iken Halep kadısı (1692) oldu. Çeşitli yerlerde kadılıklar yaptı. İstanbul kadısı (1708), Anadolu ve Rumeli kazaskerliği görevlerinde bulundu. Sadaret kaymakamı Damat İbrahim Paşanın tavsiyesiyle, Menteşezade’nin yerine şeyhülislâm oldu (1716). Damat İbrahim Paşaya karşı çıkarak, Avusturya ile barış yapmayı kabul etmedi. Köprülüzade Numan Paşayı sadrazam yapması için padişahı zorladı ve kendisini bu mevkiye yükselten Damat İbrahim Paşayı aleyhine çevirdi. Azledilerek Sinop’a sürgün edildi (1718). 1720’de Yalova’da oturmasına izin verildi. Altı ay kadar sonra İstanbul’a gelerek Rumelihisarı’ndaki yalısında ömrünün sonuna kadar oturdu. Çok mutaassıp ve dar görüşlü idi. Naim takma adiyle şiirler de yazdı,