İSTİĞRAK

i. (ar. ğark’tan istiğrak.). Esk. Dalma, boğulma, gömülme. || Kendinden geçme: Ben iftirak ve istiğrak ile figan etmeliydim. O, şiir olurdu (Abdülhak Hâmid). || İstiğrak etmek, dalmak, boğulmak. — Dil bil. Arapçada, «el» tanım edatının isimleri genel hale koyması. — Ed. Aşırı mübalâğa. — Tasav. Kalpten dünya sevgisini çıkararak Hakka bağlama, devamlı Hak ile bir olma sonucu kendini kaybederek tevhid (birlik) içinde bulunma. Bk. ansİkl. — ansİkl. Tasav. İstiğrak terimi genellikle vecd ü istiğrak şeklinde kullanılır. Sofilere göre bu hal, velâyet derecesine yükselenlerde görülür. Bu dereceye yükselen kimse, kendini kaplayan cezbe’nin etkisiyle kendinden geçer ve tevhid denizine batarak kendini Hak ile bir görür. Bu, denize ulaşan damlanın denizin içinde kaybolarak deniz olması gibidir,