İSTİNABE

i. (ar. niyabet’ten istinabe). Esk. Naip olma, naiplik. — Huk. Bazı güçlüklerden ötürü usul hukukuna ilişkin bazı işlemlerin yer itibariyle yetkisiz makamca yapılmasına imkân veren bir muhakeme hukuku kavramı. (Bu durumda, yetkili makam, yetkisiz makama, belli bir işlemin yapılması konusunda yetki verir; yapılan işlemi geçerli sayar ve uygular. Meselâ İstanbul’da görülmekte o- lan bir davanın tanığı Erzurum’da ise, dinlenmesi için, İstanbul’daki hâkim yetki verir ve tanığın ifadesi, İstanbul’da alınmışçasına geçerlik kazanır.)